De helende kracht van boze dozen en vuurschalen

Er was eens een jongen van tien die zich altijd afzondert. ‘Het is een brave maar o zo stille jongen, je kan er nauwelijks contact mee maken’, zegt iedereen. Op een dag ontploft hij, zomaar. Hij slaat zijn vader, recht in het gezicht. De vader slaat terug.

Er was eens een zusje van vijf, die na de geboorte van haar broertje baldadig gedrag begint te vertonen en stoelgang over de meubels smeert. ‘Jullie zien broertje veel liever dan mij’, schreeuwt ze. De ouders zijn radeloos en overwegen bij een psycholoog of psychiater te gaan.

Er was eens een vijftienjarig tienermeisje die tegen haar papa zegt: ‘Papa, je bent er nooit voor mij als ik je nodig heb.’ De papa, die zich al jarenlang te pletter werkt voor dochterlief, krimpt ineen en scheldt haar uit voor ondankbaar wicht.

Psychotherapeute Lut Celie, experte in groeitrajecten voor kinderen en volwassenen, maar vooral een heel warm mens, spreekt uit ervaring. En reikt oplossingen aan. Met boze dozen, herinneringsdozen, verbindingsdoosjes, zorg- en praattakken, krachtmatjes en troostplekken. En ze gelooft in de drie B’s: bissen, benoemen en bevragen. Bissen: je herhaalt letterlijk wat je kind zegt. Benoemen: je benoemt zijn gevoelens. Bevragen: je stelt open vragen, vooral geen waarom- of gesloten vragen.

Lut probeert klein en groot te normaliseren in plaats van te diagnosticeren. Want achter al dat afwijkend gedrag schuilen gevoelens. Bijzonder veel gevoelens. Van onmacht, een gebrek aan aandacht of liefde in het slechtste geval. We zijn allemaal emotionele vaten. Die kunnen imploderen of exploderen. Wie opkropt, zal op een bepaald moment ontploffen, als het vat vol is. Iedereen heeft triggerplekken, die ervoor zorgen dat we vroeg of laat door het lint gaan.

De jongen van tien mag van Lut een boze doos maken. Hij tekent, schildert, schrijft erop. Hij benoemt zijn boosheid. Op een dag tekent hij zichzelf, met daarrond twee rode cirkels. Lut vraagt of hij daar iets wil bij vertellen. ‘Dat is een dubbele muur rondom mij. Ik durf mijn gevoelens niet te uiten.’ Papa heeft vroeger ook nooit geleerd zijn gevoelens te uiten. Ze raken er samen uit.

Het meisje van zeven is met mama en papa naar zee geweest. Zonder broertje. Jaloezie is vaak de angst om minder graag gezien te worden. Ze zoeken de mooiste schelp ter wereld en schrijven daarin: ‘We zien je graag, voor altijd.’ Want dat wil ze horen, nu. En ’s avonds, net voor bedtijd, krijgt ze extra knuffels. Want dat wil ze voelen, nu. In de tuin hebben ze een boos- en een troostplek gemaakt. Kinderen houden van plekjes, om even in te blijven.

De hardwerkende papa en het vijftienjarig tienermeisje zijn ondertussen ook samen aan de slag. Ze zijn allebei teruggekeerd naar het punt waarop het fout liep en ze uit elkaar begonnen te groeien. Stilaan groeien ze weer naar elkaar toe. En wekelijks verbranden ze samen hun boze gedachten en gevoelens, in een vuurschaal. Ik geloof, meer dan ooit, in de helende kracht van rituelen.

This entry was posted in HOME, KEGELKES.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>