Enkel een gekwetste ziel kun je niet repareren

De fixers van iFixit herstellen alles wat kapot gaat – van smartphones over koelkasten tot microgolfovens – schrijven verstaanbare handleidingen en gooien die op het internet, zodat iedereen ze kan delen. Leve de deeleconomie, leve de hersteleconomie! In Repair Cafés kun je zowat alles laten herstellen, of zelf de handen uit de mouwen steken. En dankzij het web kan iedereen van elkaar leren. Alles komt terug, want mijn grootvader (91) – geboren in een tijd waarin de auto’s nog maar net spraken en hij voor het eerst naar dat ‘wonderlijk machientje met antenne’  luisterde met tien buren – deed net hetzelfde. Alleen herstelde hij niet, hij repareerde.

Voor, tijdens en kort na de laatste wereldoorlog werd alles gerepareerd en gebricoleerd. Zijn voetbalschoenen werden tot zeven keer opgelapt, voor hij ze definitief aan de haak hing. Meubels moesten een mensenleven meegaan. Kousen werden tot in den treure opgelapt. Er waren nog geen Chinezen die wegwerpschoenen maakten aan de lopende band. Er waren geen containerparken. En vooral, er was schaarste. Schaarste is een vruchtbare voedingsbodem voor de hersteleconomie.

Toen ik een jaar of zeven was, repareerde hij de lekke band van mijn fiets volgens een ritueel dat ik nooit meer vergeet. Eerst ‘verdronk’ hij de binnenband in een emmer met water tot er blaasjes naar boven cirkelden. Nadien markeerde hij het gaatje met krijt. Eenmaal drooggewreven plakte hij er een rond stickertje met een gekartelde rand in oranje op, dat hij aanduwde. Na verloop van tijd leek de band op een overjaarse Python, maar de fiets bleef rijden.

Ik was toen vol bewondering, dat ben ik nog steeds voor mensen die in het neonlicht van hun garage van alles repareren. Zoals die schrijnwerker op rust uit ons dorp die met afgedankte fruitkisten en vijftig jaar stielkennis een boekenkast in elkaar timmerde waar IKEA een puntje kan aan zuigen. Hij de meester met engelengeduld, ik zijn helper met twee eeuwige linkerhanden.

“Kun jij echt alles repareren?’, vroeg ik grootvader toen als uk. Hij liet een lange stilte vallen. Dan wist ik dat de woorden aan gewicht wonnen. “Neen, zei hij. “Een gekwetste ziel kan je met geen enkel gereedschap repareren. En een gebroken hart kun je niet lijmen.” Mijn ziel was nog ongeschonden, er stonden zelfs geen krassen op. Ik had nog geen mokerslagen geïncasseerd, er zelf nog geen uitgedeeld. Ik begreep niet wat hij bedoelde, maar besefte dat ik die zin hardnekkig moest onthouden. Voor later, als ik hem ooit zou begrijpen.

This entry was posted in Geen categorie.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>