Schuld en lijfrente

De Belg pot graag op. Als zijn spaarvarken gevuld is, schaft hij zich een nieuw varken aan om vet te mesten. Alleen, hij slacht ze nooit. Ze blijven knorren. Sinds de financiële crisis hebben de Belgen massaal geld opgepot op hun spaarboekjes, tot een recordbedrag van 255 miljard euro. 255 miljard euro waarmee niet wordt gemarchandeerd, geïnvesteerd, laat staan geconsumeerd!

De Belg is niet goed voor onze economie. Hij heeft geen gat in zijn handen, hij is zelfs zeer zuinig, waardoor al wie commerce doet het serieus op zijn heupen krijgt. Koop een keuken, boek een cruise, ga op restaurant, zwengel de zaken aan! De beursmalaise, de angst om hun baan te verliezen en zelfs de lage rente hebben hem aangespoord om nog meer op te potten de jongste jaren. Zelfs al brengt zijn geld geen kl** meer op. Hoe minder rente op hun spaargeld, hoe meer geld ze opzijzetten om een deftig kapitaal te hamsteren. Voor later. De spaarder heeft zijn eigen logica, wars van wat economen en andere cijferprofeten verkondigen.

In de hoofden van veel Belgen zijn spaarboekjes nog altijd de spaarpot voor het pensioen las ik onlangs in Trends, en dat hebben we te danken aan een zuinige Nederlander, godbetert. Koning Willem I der Nederlanden plantte met de gemeentelijke spaarkassen het eerste zaadje voor spaarbanken zoals de ASLK. En de ASLK – voluit Algemene Spaar- en Lijfrentekas – was in z’n prille jaren een pensioenkas voor sukkelaars die lang genoeg leefden om op pensioen te gaan. Een schamele lijfrente voor als hun lijf nog met haken en ogen aan elkaar hing. Nadien leerden de babyboomers sparen op de schoolbanken. Hun ouders gaven geld mee, dat de onderwijzer netjes bij de bank deponeerde.

Vandaag sparen we nog steeds, voor de onvoltooid toekomende tijd. Tenzij magere Hein er zijn zeis voorsteekt, dan is het allemaal voor het nageslacht. Dat is het enige risico dat de spaarder neemt. Maar wel een hemelsgroot. Hij stelt het verlangen heel lang uit, en dat is gevaarlijk. Hij praat in als-zinnen, en dat is zo mogelijk nog gevaarlijker.

“Steek u zwaar in de schulden als ge het ver wilt schoppen”, zei een door de wol geverfde ondernemer me ooit. Hij had een broertje dood aan sparen. Ik ben geneigd om hem te geloven, al ben ik helemaal geen econoom, maar een simpele tikgeit die nu als een bezetene tikt om zijn bedrijfje enigszins rendabel te houden in plaats van te sparen voor de magere jaren. Want daar zit ondergetekende nu al middenin.

This entry was posted in HOME, KEGELKES.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>