O

Over degrowth, huidhonger en oud is niet out.

Foto Brent D’Hooge

Newton bedacht de wet van de zwaartekracht toen hij in het gras lag en er een appel pardoes op zijn hoofd viel. Ren niet, maar wees zen, en dan staan er bijzondere ontdekkingen te gebeuren.
 

Net voor ik, als virusleek, voor het eerst van corona hoorde, trad mijn brein dagelijks uit zijn oevers, volgestouwd als het was met korte- en langetermijnplannen, hijgende deadlines, onvervulde verlangens en dwingende to-do-lijstjes. Kort na de uitbraak van de coronacrisis, medio maart, werd mijn hoofd vederlicht.

Net als Newton kwam ik, voor het eerst sinds lang, in rustmodus. Het schrappen van allefeestjes, meetings, hobby’s van de kinderen, enzovoort, had een louterend effect. Demaand maart in m’n online agenda transformeerde in een sneeuwtapijt, maagdelijk blank. Even niet meer ‘te moeten maar te mogen’ gaf een bevrijdend gevoel.

De lockdown werkte niet enkel als een pauzeknop, maar ook als een control-alt-deleteknop. Resetten, stilstaan bij wat je allemaal hebt en daar dankbaar voor zijn. In het diepe besef dat vele anderen – zorg- en verpleegkundigen, artsen, kassabedienden,vuilnismannen,… - meer dan een extra tand moesten bijsteken en/of ’s nachts de slaap lieten omdat ze inkomensverlies leden door corona.
Het eigen huis werd een cocon waarin we onszelf terugplooiden, een veilige oase. Overdag interviewde ik mensen van thuis uit, via video. Best aangenaam om me niet meer door de files te hoeven worstelen. Ik had het gevoel productiever, efficiënter en meer geconcentreerd te kunnen werken dan op kantoor. Ook hier weer, in het diepe besef dat anderen het zoveel moeilijker hadden, opgesloten in een klein appartement, zonder tuin, zonder laptop, zonder ademruimte.