Dag, Sinterklaasje!

 

Zoals elk jaar werd Sinterklaas ook in dit vervloekte 2020 in ons dorp rondgereden in een obscuur grijs busje, maar deze keer mocht hij niet aanbellen, handjes schudden en kwistig met snoepgoed strooien. Laat staan dat al die brave kindertjes op zijn schoot mochten in deze anderhalve metertijden.

Zijn corebusiness – jong grut kortstondig maar puur geluk bezorgen – kreeg daardoor een ferme knauw. Maar zoals elke ondernemer probeerde hij er natuurlijk het beste van te maken en veerkracht te tonen. Dat laatste is hét modewoord van 2020.

Deze keer zou de goedheiligman zijn opwachting maken via Teams en Zoom. Zijn paard bleef daarbij omwille van logistieke redenen op stal. Ook bij Honingzoet, een kmo die in lekkerkoeken doet, besloten ze om een digitale Sinterklaasshow te geven. Terwijl elk professioneel bedrijf, die naam waardig, daarvoor een ander professioneel eventbedrijf inhuurt, besloot Honingzoet zelf de bakens te verzetten. Zo gebeurde het dat de kindjes van de medewerkers in hun veilige thuisomgeving via een schermpje naar ‘De Magische Sinterklaasshow’ keken, die strak werd geregisseerd vanuit de keuken van het bedrijf, in een – met de hulp van twee IT-Pieten - in elkaar geflanste ‘studio’.

Het scenario - laten we daar geen doekjes om winden - had het bedrijf schaamteloos van het internet geplukt, als rijpe mandarijntjes. Google. Zoek: online Sinterklaasshow. Twee muisklikken; eureka! Pakjespiet had de cadeautjes thuis vergeten afleveren, dus moesten de kinderen alle pakjes via een magische goocheltruc naar huis toveren. Daarvoor moesten ze eerst hun Magische Diploma halen door allerlei opdrachten te vervullen. We leven nu eenmaal in een meritocratie, en Honingzoet wou natuurlijk het goede voorbeeld geven.

 

Op het einde van de show liep het echter grondig fout. Bij de familie Van de Velde hadden de kleine Van de Veldekes al gedanst, gezongen en een hindernissenparcours afgelegd voor Sinterklaas, maar cadeautjes, neen, die hadden ze nog niet gezien. Logistieke Piet liep wel heel veel vertraging op. En zoveel ontzag Sinterklaas afdwong in het echt, vanop afstand verloor hij toch wat van zijn aura. Bovendien had de jongste, Ada, een neus voor nep-Sinten én een brutaal mondje.

 

-“Papa, vind je niet dat zijn witte baard een beetje scheef hangt? En Sinterklaas draagt toch geen bril?”
-Papa: “Ssst, Ada. Het geluid staat niet op mute. Straks hoort hij ons nog.”

- “Maar papa, als hij écht echt is, dan had mijn Playmobil-paardenranch hier toch al moeten zijn?”
- Papa: “Nog even geduld, die paardenranch is onderweg.”

 

Niet veel later werd er gebeld aan de voordeur. Florentien stoof naar de deur. Tot haar grote vreugde zag ze een zwarte man, met een pakje in de hand. Op zijn busje stond: PostNL.

 

-“Dankjewel voor m’n pakje!”, zei Ada. Die hulppiet is wel heel kleurloos gekleed, dacht ze er bij.

Ada liep in zevenhaasten terug naar het computerscherm, waar ze koortsig het pakje openritste, terwijl de rest van de medewerkers geamuseerd toekeek.

- “Maar papa, dit is helemaal geen paardenranch. Dat speelgoed wil ik helemaal niet. Zie je wel dat de Sint nep is?”  

Op de doos stond:  Fake je telewerk-kit. ‘Zoveel manieren om te doen alsof je hard aan het werk bent’.