Dirty dancing

Onder ons brein zitten, simpel gezegd, drie ‘lagen’: het brein van een reptiel, dat van een zoogdier en dat van een mens. Alcohol schakelt eerst de neocortex uit, de evolutionair jongste laag van het brein. Ons zoogdierenbrein neemt het dan over. Sommigen worden vrolijk, anderen agressief, bijzonder emotioneel of een tikkeltje wulps. Na het derde glas verminderen onze intellectuele capaciteiten zienderogen. Weg ratio!

 

Alcohol is plezant in beperkte dosissen en in een veilige omgeving. Maar de dansvloer van het nieuwjaarsfeestje met de collega’s van het werk is eerder ‘betreden op eigen risico’-gebied.
Marc, een 31-jarige logistiek manager van een bedrijf in sanitaire installaties, had nog nooit de controle over zichzelf verloren – zo was hij niet opgevoed – maar vijf whisky-cola’s, een slinkse weddenschap, zijn lievelingssong en Julie ‘van de sales’ kunnen de wereld op zijn kop zetten.

 

‘Wedden voor 50 euro dat ik hem zo zot krijg dat hij zijn hemd helemaal losknoopt tijdens het dansen’, had Julie gepocht tegen Jan tijdens het etentje dat voorafging aan de fuif.
‘Dat doet Marc nooit’, antwoordde Jan. ‘Daarvoor is hij te veel een controlefreak.”

 

Twee uur later werd er volop gedanst in het café De zondige zeven, dat het bedrijf had afgehuurd. Marc stond aan de denkbeeldige rand van de dansvloer, de plek waarmee hij sinds zijn jeugd al vertrouwd was. Hij is de buitenstaander die droomt van het mooiste meisje maar haar nooit ten dans vraagt.
Julie had een knalrode, satijnen jurk aan en stal, zoals altijd, de show. Haar lijf kronkelde als een dartele slang. Ze danste gracieus én wild, zoog alle mannenblikken naar zich toe.
Bij de intro van Time of my life deed Julie met haar linkerwijsvinger het wereldberoemde ‘kom, kom’-gebaar. ‘Ik?’, dacht Marc. De whisky-cola deed zijn werk. Hij liep op haar af. Het was de meest sensuele dans van de avond.
Voor het eerst in zijn leven kon het hem niet schelen dat er anderen naar hem staarden en zich meningen stonden te vormen. De hele werkvloermeute verdween, de dansvloer behoorde hen toe. Hij was alleen met Julie, de dame die op een ordinaire werkdag met haar hese stem aan de telefoon klant na klant binnenrijfde.

Op het hoogtepunt van de dans drukte ze haar boezem net iets steviger tegen de borstkas van Marc, kneep ze even in zijn zitvlak en fluisterde in zijn rechteroor: ‘Je danst als een engel. En je lijf is zo gespierd. Durf je je hemd losknopen?’ Gehypnotiseerd gehoorzaamde Marc. Hij was iemand!

 

Snel nadien werd de droom doorprikt, toen hij te weten kwam dat het inderdaad om een weddenschap ging. Jan had Julie vijftig euro gegeven voor de dans en de kneep. Ze gaf toe dat ze iets té hard was opgegaan in het moment, in haar toneeltje met drank als katalysator.
Marc was een ervaring rijker, maar een illusie armer.